بذار با تو نجوا کنم. و بدون آنکه سکوت ثانیه ها را بشکنم روی شونه های مهربان تو گریه کنم. چشم در چشمان عکس نازنینت که می کنم سوزش قلبم رو حس می کنم ...

 اما ... دلم نمی آد از آرامش توی نگاهت چشم بردارم ...

 احساس میکنم به جای عکست روبه روم نشسته ای و خیره شدی به من...

باخیالم با تو و چشمات حرف میزنم! با تو نجوا می کنم و بدون آنکه سکوت ثانیه ها را بشکنم روی شونه های مهربان تو گریه میکنم!

 از راه که رسیدی نگاهت غریب بود، و من با غربت نگاه تو همسفر شدم.

کمکم کردی که از کویر هرچه بی مهریه بگذرم و به آب روشن چشمه ی چشمان مهربونت برسم.

 «چشم های نازنین تو»... که حیات در آنها خلاصه می شه ... و زندگی معنا می گیره... و شوق پرواز می کنه ...

«چشم های آسمانی تو» ... که پیوسته پُر شده ازبرق امید ...

صدام که می کنی، تمام وجودم آتیش می گیره ...

دلم میخواد روز رو با طلوع خورشید چشم های زیبای تو آغاز کنم ...

 دلم میخواد توی سیاهی چشمهای من طلوع کنی... پس نبند!... چشم هات رو باز کن ... می خوام از دریچه ی نگاه تو به جهان نگاه کنم ...

 می خوام هرچه خوبیه تو چشمان پاک تو ببینم ... می خوام نگاه مهربونت رو با آرامش دستان پرمهرت همراه داشته باشم ...

 می خوام بدونی که چقدر دیوونه ی صدات هستم ... مسافر غریب نیمه راه زندگی ام، دیگه برام غریبه نیستی!...

و مهر تو که نمی دونم از کجا راه خانه ی دلم رو پیدا کرده بود هر روز گوشه ی دیگه ای از این خانه رو به نامت می کنه ...

تو نمی دونی که چقدر دلم حس نگاه های مهربونت رو میخواد...

حالا که من نشسته م و برای تو می نویسم ، با تمام وجود آرزو می کنم سایه ی یک خواب عمیق روی چشمان مهربونت افتاده باشه.

تو آروم بخواب نازنینم ... آرامش تو اوج آرزوهای منه ...